ಜಾರಿಬಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರ

ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರ
ಇದು.
ವಿಶ್ವ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದನಂತ ತಿರುಗಣೆಯೊಳಗಿನಿಂದ
ಜಾರುತುರುಳಿದೆ; ಪಥಬಿಟ್ಟು,
ಪ್ರಭೆ ತೊರೆದು, ಅದಾವುದೋ
ಮಾಯೆಯೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿ.

ಸಂಖ್ಯಾಸಂಖ್ಯ ಗ್ರಹತಾರೆಗಳ ಗುಚ್ಛದಲೊಂದು
ಮಿಂಚಂತೆ ಸುತೇಜದಿ ನಗುತ
ತಿರುಗುತಿತ್ತು, ತನ್ನದೇ ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ
ಯಾವ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ ಬಲವೆಳೆಯಿತೋ
ತಳವರಿಯದ ಕಂದಕದೆಡೆಗೆ.

ತಪ್ಪಿದ್ದೀತೆಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ನಿಯಮದಿ?
ಗಂಟಲೊಡೆದುದೇಕೋ ಲೋಕದ
ಸೃಸ್ಟಿರಾಗದಲ್ಲಿ?
ಹೌದು;
ಯಾರಿಗುಂಟಷ್ಟೊಂದೊಲುಮೆ, ಈ ವಿಶಾಲ
ಬಯಲಿನಲಿ. ತನ್ನದೇ ಕಕ್ಷೆ, ತನ್ನದೇ
ಪರಿಧಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಓಡುತಿವೆ. ತಿರುಗುತಿವೆ.
ಮಿನುಗುತಿವೆಯಲ್ಲ ಬಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರದರಿವಿರದೆ.

– ಎಂಶ್ರೀ  17-Mar-1992

(remembering a great friend who was brilliant but fell off the trajectory as the years rolled by in the college)

You and Me

You did not seek me,
And I did not, you.
Yet we met, of all chances
And liked each other.
Love it is true, but you say fondness,
And are we to define it? I smile.

It hurts because we matter
To you and to me
Things said (by me) and some unsaid (by you),
Naked feelings and winter suits,
Tender sunshine turns hot at noon
And am I to blame for the burns?

I seek you, but nothing from you
Giving is love and not taking
It is not even being a bystander in
Your life’s journey!
Rare are such people in life
And are we lucky to find one for each!

– MSri (22-Jul-2008)

Living in the Moment

In Life,
There are plenty of things that matter
Plenty there are that do not matter

If for you,
All that matters in life actually matters
And all that doesn’t, actually doesn’t
Then you are actually living in the moment.

And if for you,
All that matters in life, doesn’t
And all that doesn’t, does
You are completely lost –
Vengeance against the Spirit!

But if you,
Pick those that matter to you to matter and
Pick not them that don’t matter to matter
– From all the matters in life –
You are living YOUR Life.

And,
Life is never custom made for us
But it offers choices – matters to matter and not matter
And we choose – unwillingly and willingly
And that’s who we become in Life.

– MSri  (July-2008)

ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ

ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ
ನಿಲ್ಲು ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ.
ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಕಿದೆ; ಹಾಸಿಗೆ ಸುತ್ತಿದೆ;
ನೆನಪ ಮುತ್ತುಗಳ ಕೈಚೀಲ ಟೇಬಲ್ಲಿನ
ಮೇಲಿದೆ.
ನಿದ್ದೆಬಾರದಿರುಳು ಕಂಡ
ಕನಸುಗಳು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಇನ್ನೇನೇನೋ ಒಳಗೆ. ಅರೆ!
ಬೀಗವೆಲ್ಲಿ?
ಬೇಕೇ?
ಡೇರೆಯ ನೆಲದ ಕಂಪನಡಗಿಸಿ
ಖೋಲಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡುವವನಿಗೆ
ಕೀಲಿಕೈ?

* * *

ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ
ಭಾವನೆಗಳ ಮಳೆಗೆ ಮಾಗಿದ ನೆಲದಲ್ಲಿ
ಮಾತಿನ ನೇಗಿಲು ಹೂಡಿದರು.
“ಭವಿಷ್ಯದ ಬೀಜ ನೆಟ್ಟೇವೆ”ಂದರು.
“ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೀರೆ”ಂದರು.
“ಆಗಾಗ ಬನ್ನಿರೆ”೦ದೂ ಕರೆದರು.
ನಡುನಡುವೆ, ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಸಾಧನೆಯ
ಬೆನ್ನಚೀಲದಿಂದ ಕೆಲವು ಮುತ್ತುಗಳೆಂದು
ತೋರಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಉಲಿದರು
“All the Best”.
ಕಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕಿತ್ತು ಗೋಡೆ.
ಸುಮ್ಮನಿರೆಂದಿತು ಮೇಲಿನ ಸರ್ಚ್ ಲೈಟ್.
ವರ್ಷ ವರ್ಷದ ರಾಗವಿದು
ಹಾಡು ಕೇಳುವವರು ಬೇರೆಯಸ್ಟೆ.

ಗಾಳಿಯೂ ನಕ್ಕಿತ್ತು;
ಮಾತುಗಳು ಭಾವನಕೇರಿಯವು
ಹೃದಯದ ಗೋಡೆಗೆ ತಾಕಿ ಮಾರ್ಧ್ವನಿಸಬೇಕವು
ಕಿವಿಯ ತಮ್ಮಟೆಗಪ್ಪಳಸಿಯಲ್ಲ.

* * *

ಸಂಜೆ ರಂಗಿನಲಿ
ವೇದಿಕೆಗೆ ನಡೆದು, ನಾನು “ನಾನೇ”
ಎಂದು ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿ, ತೋರು ಬೆರಳಿಗೆ
ಧರಿಸಿ ರಿಂಗನು, ಕುಲಕಲು ಚಾಚಿದ
ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆಸ್ತಿ. ರಕ್ತಮಾಂಸಗಳಿಲ್ಲ.
ನಗುವಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸುಮವರಳಿದುವೆಲ್ಲ
ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತಾಜ್‌ಮಹಲುಗಳೆಸ್ಟೋ ನಕ್ಕವು.
ಆದರೆ ಹಂಪೆ ರೋದಿಸುತ್ತಲೆ ಇತ್ತು.
ತೀರಲ್ಲಿಲ್ಲ
ಮುಖವಾಡದ ಬೆಂಗಾಡಲ್ಲಿಸಂಜೀವನಿಗೆ
ಹುಡುಕಾಟ.

– ಎಂಶ್ರೀ

************

This is what I wrote while walking out of my college hostel room on 30-Apr-1992.